روزای روشن نزدیکه

فضای بلاگفا خیلی خلوت شده و البته ناامن

اکثر وبلاگهارو بستن و خیلیا از جمله خودم مجبور شدن مطالب انتقادی رو حذف کنن

ناراحتم

از اینکه نمی تونیم حرف بزنیم و یا از حرف زدن می ترسیم.

از اینکه مجبوریم سکوت کنیم بخاطر اینکه فقط نفس بکشیم، ولی به چه قیمتی؟

ارزششو داره ظلم و بی عدالتی رو ببینی و فقط به زندگی خودت بچسبی و ساکت باشی؟

امیدوارم این سکوت ادامه نداشته باشه

شبها خواب مردمی رو می بینم که به آشوب می کشن و در مقابل ظلم گریبان پاره می کنن و چه حیف که ی فقط ی خواب کوتاهه

یعنی اون روزا میاد؟

سیاسی,اجتماعی,حقوقی...